استخراج بیتکوین چگونه کار می‌کند؟

هدف بیتکوین (همانطور که توسط ساتوشی ناکاموتو، خالق باهوش آن در نظر گرفته شده است) ارائه روشی برای مبادله “ارزهای رمزنگاری شده” یا “دیجی ارزهایی” اسن که دارای ارزش هستند و به صورت آنلاین و بدون اتکا به واسطه‌های متمرکز مانند بانک‌ها تبادل می شوند. در عوض، عمل ثبت و حفظ نقل و انتقالات، در یک بلاکچین (blockchain) به صورت نامتمرکز صورت می‌گیرد. بلاکچبن یک دفترکل است که همواره رو به گسترش بوده و تاریخ نقل و انتقالات مالی تمامی بیتکوین‌های در گردش را نگهداری می کند. این دفتر کل نه در یک جا، بلکه بر روی هزاران ماشین در شبکه بیتکوین سوار است. اما اگر هیچ قدرت مرکزی وجود ندارد، پس چه کسی معلوم می‌کند که نقل و انتقالات معتبر هستند و باید به بلاکچین اضافه شوند؟ و چگونه می‌توان تضمین کرد که با این سیستم بازی نشود (برای مثال یک بیتکوین دوبار خرج نشود)؟ پاسخ، “استخراج” یا “mining” است.

هر ده دقیقه کامپیوترهای استخراج چندصد نقل و انتقال بیتکوین را (در قالب یک بلاک) جمع‌آوری کرده و آن ها را به یک معمای ریاضی تبدیل می‌کنند. اولین استخراج کننده ای که راه حل را پیدا کند، آن را به دیگران در شبکه اعلام می‌کند. سپس سایر استخراج‌کنندگان کنترل می‌کنند که آیا فرستنده ی وجوهات مالی حق خرج کردن پول را دارد یا خیر و آیا راه حل معما درست است. اگر تعداد کافی از ایشان تایید کنند، بلاک به صورت رمزی به دفترکل اضافه شده و استخراج کنندگان به سراغ مجموعه بعدی نقل و انتقالات می‌روند. (اصطلاح بلاک‌چین یا زنجیره بلاک‌ها از همین‌جا می‌آید.)

استخراج‌کننده‌ای که راه حل را بیابد ۱۲٫۵ بیتکوین پاداش می‌گیرد (البته پاداش در زمان نوشته شدن این مقاله ۲۵بیتکوین بوده)، اما تنها بعد از اینکه ۹۹ بلاک دیگر به دفتر کل اضافه شده باشند. تمام اینها به استخراج‌کننده انگیزه می‌دهد تا در سیستم و اعتبار دادن به نقل و انتقالات مشارکت کند. اجبار استخراج‌کنندگان به حل معماها برای اضافه شدن به دفترکل، سیستم را در مقابل خرج دوباره یک بیتکوین (سارقین بانک دیجیتالی که نیاز به نوشتن دوباره بلاک‌چین‌ها دارند) مصون نگاه می‌دارد زیرا برای انجام چنین کاری آن ها باید بیشتر از نیمی از ظرفیت حل معمای شبکه (یا قدرت شبکه یا قدرت هش) را در کنترل خود داشته باشند. این حمله پنجاه و یک درصدی گران و ناممکن خواهد بود: استخراج‌کنندگان بیتکوین اکنون ۱۳۰۰۰ برابر بیشتر از پانصد ابرکامپیوتر بزرگ جهان قدرت محاسباتی (number-crunching) دارند.

این سیستم اگرچه هوشمندانه است اما ضعف‌هایی هم دارد. یکی از این ضعف‌ها امکان ایجاد اتحاد و تبانی است. امروزه اغلب استخراج‌های قدرتمند توسط «استخرها» انجام می‌شود؛ یعنی توسط گروه‌های بزرگی از استخراج‌کنندگان که قدرت محاسباتی خود را با هم ترکیب کرده تا شانس بردن پاداش را برای خود افزایش دهند. همچنانکه استخر‌های استخراج بزرگتر می‌شوند، ممکن است یکی از آنها بتواند توانمندی کافی برای حمله ی پنجاه و یک درصدی را پیدا کند. در واقع، در ماه ژوئن ۲۰۱۴، یک استخر به نامGHash.IO  آنچنان قدرتمند شد که نزدیک بود به این سطح برسد. این امر باعث شد برخی از افراد بطور داوطلبانه به استخر دیگری بروند تا قدرت این استخر کاهش یابد.

اگر بهای بیتکوین سقوط کند، یک تبانی آزادی عمل بیشتری می‌یابد: برخی از استخراج‌کنندگان کار را رها می‌کنند، چون پاداش استخراج دیگر هزینه‌ها را پوشش نمی‌دهد. برخی نگران هستند که استخراج در چند کشور معدود که در آنجا برق ارزان است مانند چین، متمرکز شود و اجازه دهد که یک حکومت خصمانه کنترل بیتکوین‌ها را به دست گیرد. دیگران پیش‌بینی می‌کنند که استخراج به یک شکل مونوپولی پایان یابد، یعنی نقطه مقابل سیستم نامتمرکزی که آقای ناکاموتو ایجاد کرده است.

بروزرسانی: اما امروزه بعد از گذشت بیش از ۲ سال از زمان نوشته شدن این مقاله می بینیم که نه تنها بیتکوین در انحصار کشور خاصی نیست، بلکه محبوبیت آن و در نتیجه قیمت آن بطور روزافزون در حال افزایش است.


برای دریافت اطلاعات تخصصی و به روز در زمینه استخراج به اولین وبسایت تخصصی استخراج دیجی ارزها در ایران مراجعه نمایید.

آدرس سایت: www.miningbox.com 

آدرس فروم  سوال و جواب: www.qa.miningbox.com



دیدگاه هایی که در این مقاله ارائه شده اند، متعلق به نویسنده می باشند و لزوماً مربوط به Coiniran نمی باشد و نباید به آن نسبت داده شود.



منبع

یک نظر

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *